Op amper twintigjarige leeftijd werkt Joeri Schaper al aan zijn tweede seizoen bij onze opleidingsploeg, waar hij ondertussen indruk maakt met enkele sterke resultaten.
Zijn meest recente uitslag was een vierde plaats in Parijs-Roubaix U23, amper een week nadat hij op het podium eindigde in de Boucle de l’Artois. Samen met zijn sterke prestaties daar bewezen die resultaten dat Joeri gemaakt is voor de lange, zware inspanningen die nodig zijn om naam te maken in de eendagskoersen.
Dit weekend trekt de Nederlander in het shirt van Soudal Quick-Step naar de Grand Prix Criquielion, als onderdeel van een sterke selectie met onder meer Tim Merlier, een van de snelste sprinters ter wereld. Voor hij naar België afreisde, spraken we met Joeri over zijn eerste stappen in het wielrennen, het rijden voor een van de beste opleidingsteams ter wereld, wat hem motiveert om beter te worden en hoe hij ontspant wanneer hij niet op de fiets zit.
“Ik ben beginnen fietsen rond mijn vierde, nadat ik mijn broer interesse zag krijgen in de sport. Ik kreeg een mountainbike en begon plezier te maken in het bos. Toen ik acht was, combineerde ik mountainbiken met wegwielrennen en later deed ik ook aan baanwielrennen.”
Op mijn mountainbike zitten gaf me een ongelooflijk gevoel van vrijheid.
“Tegelijk bracht het mijn competitieve kant naar boven. Ik ontdekte dat ik koersen wilde winnen, dat ik beter wilde worden, en terwijl ik plezier had op de fiets ontwikkelde ik ook mijn technische vaardigheden. Toen ik jong was, was ik een grote fan van Peter Sagan. Ik hield van zijn manier van koersen, de wheelies die hij deed en de originele overwinningen die hij aan de finish bovenhaalde.
Een paar jaar later werd ik nationaal kampioen bij de U17 en niet veel daarna nam het team contact met me op. Ze nodigden me uit voor een trainingskamp in december. Dat was mijn eerste ervaring met de Wolfpack, een droom die uitkwam: in Spanje trainen met al die geweldige renners. Het was iets groots voor mij om naast die jongens te rijden die ik voordien alleen op tv zag. Samen met hen aan tafel zitten, met hen praten en behandeld worden als een prof was uniek. Dat moment liet me voelen dat dit de plek was waar ik moest zijn.”
In die winterperiode heb ik hard gewerkt, veel getraind en geprobeerd om beter te worden als renner én als persoon
Koersen voor Soudal Quick-Step Devo
“Mijn eerste seizoen bij het team was moeilijk, omdat ik niet wist wat ik moest verwachten van de U23-categorie. Ik had vertrouwen in mezelf en geloofde dat ik mijn resultaten bij de junioren kon herhalen, maar al snel besefte ik dat het niet zo eenvoudig was. Ik behaalde niet de resultaten die ik wilde, maar het betekende veel voor mij dat de ploeg me bleef steunen en hielp om mijn vertrouwen terug te vinden. Dankzij die steun begon ik progressie te zien en voelde ik me in het laatste deel van het seizoen beter op de fiets. Ik reed finales van verschillende koersen en dat gaf me een goed gevoel richting de winter.”
“Ik werd volwassener, begon anders naar het wielrennen te kijken en voelde dat er iets veranderde, ook mentaal. Sindsdien ging alles in de juiste richting. Als ik iets wil, dan ga ik er volledig voor en dat drijft me.
Dit seizoen met de WorldTour-ploeg rijden in Monseré en Limburg was geweldig. Voor Monseré kreeg ik amper twee dagen na de Youngster Coast Challenge een telefoontje. Dat maakte me heel gelukkig, want het was een doel van mij om geselecteerd te worden voor een koers met de WorldTour-ploeg. Ik heb veel geleerd van die jongens, die altijd bereid zijn om ons dingen bij te brengen. Dat is iets wat ik geweldig vind aan dit team. Een punt waarop ik nog wil verbeteren, is mijn koersinzicht, want soms verspil ik te veel energie op de verkeerde momenten.”
De “Hel van het Noorden” trotseren – de beloftenversie
“Parijs-Roubaix is altijd een koers geweest die ik geweldig vond, al sinds mijn juniorentijd. Ik hou van de kasseien, van de hectiek en van het feit dat er vanaf de start vol gas gekoerst wordt. Dit jaar zat ik een paar keer vroeg in de wedstrijd achteraan op de kasseien, waardoor ik van groep naar groep moest springen en veel energie verloor. Maar ik overleefde alle kasseistroken, had geen pech en kon richting het einde samen met Jasper de aansluiting maken bij de eerste groep.
Op een bepaald moment wist ik zelfs niet zeker of het wel de kopgroep was, zo chaotisch was het. Ik reed met vertrouwen het velodroom binnen, omdat ik ervaring heb op de piste, maar ik maakte een kleine tactische fout. Zonder die fout had ik misschien op het podium kunnen staan. Anderzijds was het een leerrijke ervaring waaruit ik meteen na de wedstrijd lessen trok. Parijs-Roubaix is een enorme koers en ik zou die ooit graag winnen als prof. Dat is een van mijn grote doelen, maar niet het enige, want ik droom er ook van om ooit wereldkampioen te worden.”
“Wielrennen is mijn grootste passie, het is wat me elke dag vooruit stuwt. Ik focus me op beter worden, op vooruitgang boeken en op het helpen van het team wanneer dat nodig is. Ik heb nog veel doelen voor dit seizoen, dat nog lang is, maar ik wil het koers per koers bekijken. Als ik één doel moet noemen, dan zijn het de nationale kampioenschappen, want daar wil ik graag een sterk resultaat neerzetten.”
Het leven naast de fiets
“Wanneer ik niet op de fiets zit, ontspan ik graag met muziek of door te koken. Ik kook vaak voor mijn ouders en broer, van pokébowls tot allerlei pastagerechten. In de keuken probeer ik graag nieuwe dingen uit en experimenteer ik om mijn kookskills verder te ontwikkelen. Een andere passie van mij is reizen. Ik ontdek graag nieuwe plekken op de fiets, zowel op de weg als met de gravelfiets. Een van mijn favoriete plekken is Spanje, en vooral Calpe. Dat is echt een geweldige plek. Ik voel me daar altijd ontspannen, of ik er nu met het team ben of alleen. Ik hou van de sfeer, van de heuvels en van het rijden onder de Spaanse zon. Calpe ligt me nauw aan het hart en het voelt altijd geweldig om daar terug te keren.”
Photo credit: ©Wout Beel - Luc Claessen / Getty Images
